Christel was een warme, lieve en positieve vrouw. Altijd geinteresseerd in andere mensen en vol positieve levenslust. Hulpvaardig waar het kon en empowerend waar het moest. Christel is een belangrijk luisterend oor en sparringpartner geweest bij onder andere m’n eerste orientaties richting werk (stages) in 2007. Ook daarna hebben we met enige (on)regelmaat over vele zaken – al of niet gerelateerd aan werk – van gedachten gewisseld en fijne, soms filosofische, gesprekken gehad.

Ze schreef veel en vaak. Diverse blogs en ook een boek: “De invloed van gedachten – Inspirerende verhalen van een vrouw met een spierziekte.”

Ondanks en dankzij haar spierziekte was en is ze een inspirerend mens voor velen.

“De grootste beperking in het leven is het denken, niet mijn handicap.”

Christel Mantel

Je blijft een inspirator van velen. Wij zullen je nooit vergeten.

Rust zacht, lieve Christel…

Op woensdag 12 september zijn (alweer) de verkiezingen voor de Tweede Kamer. Momenteel voeren alle partijen lustig campagne en proberen ze zo positief mogelijk in de spotlights te komen. De media biedt daartoe ruime mogelijkheden. Zo wordt elke avond van 3 september tot de verkiezingen het programma ’1 Voor de Verkiezingen’ uitgezonden, waarin diverse politici hun standpunten verwoorden en met elkaar in debat gaan. In de uitzending van maandag 3 september zaten de lijsttrekkers van de VVD en de SP tegenover elkaar: Mark Rutte en Emile Roemer. Aangezien zij de lijsttrekkers zijn van twee van de drie partijen die in de huidige peilingen het grootst zijn, was dit een debat met een grote lading.

De  laatste jaren lijkt het politieke debat al lang niet meer om lange termijnvisie en inhoudelijke diepte te gaan. Het zijn de korte termijnbelangen en de oneliners die het debat domineren. De korte termijnbelangen omdat we nú moeten bezuinigen. En de oneliners omdat niet de inhoud van de standpunten bepalend zijn, maar of het wel of niet lekker in het gehoor (lees: de onderbuik) ligt. De winnaar wordt in steeds grotere mate bepaald door de hoeveelheid applaus die ten gehore klinkt na de boodschap. Dat resulteert naar mijn mening steeds meer in het denken als “Het maakt niet uit wat onze grote leider zegt: als we maar hard genoeg klappen, dan lijkt het alsof hij (of zij, wat overigens nog niet zo vaak voorkomt) iets heel goeds gezegd heeft.” Dus het devies aan de achterban is dan ook: gewoon zo hard mogelijk klappen nadat ons opperhoofd zijn ‘punt’ gemaakt heeft. Het lijkt een beetje op het verkeersregels in Mexico-Stad, met name voor de autobestuurders: degene die het hardst toetert, die heeft voorrang. Of die automobilist ook écht voorrang had? Dat is niet van belang. Brutalen hebben de halve wereld, denk maar. Dat leidde tot een vermeende klapwedstrijd tussen aan de ene kant, achter Roemer (“In the left corner, wearing the red tie!”),  Het Rode Legioen en aan de andere kant, achter Rutte (“In the right corner, wearing the blue tie!”), Liberaal United. Nogmaals, het devies was, zo leek het, “Als het maar enigszins lijkt op een punt, zo hard mogelijk klappen.” Het gaat om het scoren, met zaken die tot de verbeelding spreken en die de (onderbuik)gevoelens van mensen beroeren.

En zo kon het dat er in dat debat iets gebeurde wat nooit zou mogen gebeuren: (top)sport werd als middel ingezet om een politiek debat te winnen. Tijdens het debat op die maandagavond 3 september werd door het duo Knevel & Van den Brink aan eerst Roemer en daarna Rutte gevraagd wat hun politieke idealen zijn en waarom zij in de politiek zitten. Roemer gaf een antwoord vanuit zijn persoonlijke beleving. En wat deed Rutte? Op een uitgekookte manier zette Rutte de Paralympics – en dan vooral de gouden medaillewinnaars – in als middel. Als middel om te scoren en als manier om het debat te winnen. Rutte antwoordde als volgt: “Laat mensen talenten zoeken en ga mensen niet afschrijven. Kijk naar wat mensen wél kunnen. Ik heb net twee gouden medaillewinnaars gebeld van de Paralympics. Fantastisch resultaat! Als deze mensen hadden gekeken naar wat ze niet konden, dan hadden ze dit nooit gedaan. Ze zijn allebei topsporters. Dat is wat in Nederland aan potentie zit.”

Naar mijn mening is dit antwoord van Rutte verwerpelijk en een oneerlijke wijze om een debat (proberen) te winnen.

In de eerste plaats gebruikt Rutte (de twee gouden medaillewinnaars van) de Paralympics als argumentatie voor zijn beleid om “vooral te kijken naar wat mensen wél kunnen”. Aangezien deze twee gouden medaillewinnaars al topsporters waren ver vóór het beleid van Rutte, is het dus in de verste verte niet aan Rutte, nog aan zijn beleid, te danken dat deze twee Paralympiërs goud gewonnen hebben. Daarnaast hebben hun sportprestaties geen enkele inhoudelijke relatie met beleidsonderwerpen zoals de arbeidsmarkt en de sociale zekerheid.

Voorts neemt Rutte topsporters als ‘maat der dingen’. Dat terwijl topsport heel moeilijk is en daarom slechts voorbestemd is aan een zeer klein deel van alle mensen. Met andere woorden: topsport is niet maat der dingen en kan en mag daarmee dus niet gebruikt worden als voorbeeld van een politiek ideaal of politiek beleid wat op (een deel van) de gehele bevolking van toepassing is. Dat zou zijn net alsof je zegt: “Waarom is niet iedereen topsporter? Waarom doet niet iedereen mee aan de Olympische of Paralympische Spelen?” Omdat dat heel moeilijk is en alleen de besten ter wereld aan de Olympische of Paralympische Spelen meedoen. Omdat het anders geen topsport zou zijn. Omdat topsport niet voor iedereen weggelegd is. Omdat niet iedereen het lichaam of de geest heeft om topsporter te worden. Dáárom.

Maar bovenal is het gebruik van de Paralympische gouden medailles van Nederland verwerpelijk, omdat Rutte dit voorbeeld gebruikt in een rechtstreeks politiek debat. Een debat dat impact heeft op de kiezers. Rutte gebruikt – of zoals ik dat zie, misbruikt – deze Paralympiers en hun prestaties als middel om dit debat naar zich toe te trekken en om kiezers te winnen. Niet alleen door nogmaals zijn premierbonus te gebruiken (“Ik heb vandaag deze twee gouden medaillewinnaars gebeld om…” – als premier natuurlijk). Maar vooral door het noemen van de Paralympics en de twee gouden medailles als voorbeeld voor zijn ideaal en voor zijn beleid doet Rutte alsof hij meer bijgedragen heeft aan deze prachtige resultaten dan Roemer. Of dan welke andere politicus of politica dan ook. Alsof Rutte meer waardering heeft dan Roemer voor hen. Alsof deze gouden medailles meer bij Rutte horen dan bij Roemer. Alsof Roemer niet waardering voor hen zou hebben. Alsof Roemer niet vindt dat het topsporters zijn. Door het ‘claimen’ van de Paralympische Spelen, hun medailles en hun topsporters, als ‘voorbeeld hoe het wel moet’, misbruikt Rutte deze mensen en deze prestaties. Door er een politieke lading aan te geven, die er niet hoort te zijn.

Des te erger is het dat dit gebruik / misbruik van deze Paralympiers en hun medailles op donderdag 6 september tijdens het Erasmus verkiezingsdebat nog maar eens herhaald werd door Rutte. Overigens is het opmerkelijk dat geen van Ruttes tegenstanders de tegenwoordigheid van geest had om tegen Rutte te zeggen: “Meneer Rutte, het claimen van de Paralympische Spelen is een oneerlijke argumentatie. Ik vind deze mensen óók topsporters. En ik heb óók groot respect voor hun prestaties. En deze Paralympische resultaten zijn evenveel van ons en van alle burgers, als van u en uw partij.” Maar dat terzijde. Het gebruik / misbruik van de Paralympics en hun winnaars tijdens het Erasmus-debat op 6 september is nóg erger, omdat Rutte in dit debat een rechtstreekse link legt tussen de Paralympics enerzijds en zijn visie op arbeidsmarktbeleid en sociaal zekerheidsbeleid anderzijds. Niet alleen misbruikt Rutte in dit debat wederom de Paralympische Spelen en de gewonnen medailles door deze te ‘claimen’ en deze te gebruiken als ‘debatstof’ in een politiek debat wat niet over (top)sport ging, maar vooral door deze te benoemen als ‘voorbeeld’ van het “kijken naar wat wel kan in plaats van mensen afschrijven” en dit te extrapoleren naar zijn visie op arbeidsmarktbeleid en sociaal zekerheidsbeleid. Dit is nog erger, omdat die directe link tussen arbeidsmarkt en (top)sport – zoals Rutte zo goedkoop deze doet voorstellen – er niet is. Topsport en arbeidsmarkt hebben wel een aantal overeenkomsten, maar zijn toch echt twee totaal verschillende (beleids)onderwerpen. En succesvol zijn in de topsport betekent absoluut niet dat je ook succesvol bent op de arbeidsmarkt, getuige onder andere documentaires van een aantal jaren geleden over gestopte topsporters (zonder handicap overigens) die door geen enkele werkgever werden aangenomen. Vanwege het gebrek aan een goed CV: “Ja, wel vijftien jaar succesvol wielrenner geweest, maar ja, daar heb ik geen hol aan als werkgever… Ik heb geen fietsbedrijf!” Met andere woorden, niet alleen maskeert Rutte de complexe werkelijkheid op de arbeidsmarkt door (de gouden medailles van) de Paralympics te gebruiken als ‘voorbeeld hoe het wel moet’ wat betreft arbeidsmarkt- en sociaal zekerheidsbeleid: bovenal gebruikt/misbruikt Rutte de unieke topprestaties van de Paralympische sporters als argumentatie  in een debat waarin het gaat over arbeidsmarkt en sociale zekerheid, en waarin het niet gaat over (top)sport.

Vooropgesteld: het is fantastisch dat onze premier zo nadrukkelijk zegt dat de Paralympische Spelen topsport zijn. Fantastisch! Alleen, doe dat in een interview, doe dat in een gesprek onder vrienden, doe dat thuis, doe dat op uw sportvereniging, of doe dat waar dan ook. Maar doe dat niet in een debat, en al helemaal niet als argument dat gebruikt wordt om een debat te winnen! Topsport en politiek dienen te allen tijde gescheiden te blijven. Een politicus en een groot debater als Mark Rutte zou dat moeten weten. Bij de Olympische en Paralympische Spelen gaat het immers niet om politiek, maar om de sport en de Olympische gedachte. Die mogen niet geclaimd worden door welke politieke partij dan ook.

Nico Blok
Drievoudig deelnemer aan de Paralympische Spelen (2000, 2004, 2008)
Bronzen medaille enkelspel tafeltennis Paralympische Spelen Beijing 2008

Dit blog is eerder gepubliceerd op:

• http://www.geenbeperking.nl/ , internetportaal voor en door mensen met een beperking (eerste publicatie: http://www.geenbeperking.nl/Blogs/12-09-07/Hoe_de_Paralympische_Spelen_misbruikt_worden_in_het_politieke_debat.aspx )
• http://www.reelle.nl/ , weblog van communicatiebedrijf Reelle
• http://wijreddenonswel.nl/ , weblog van Kennis- en Innovatiecentrum CrossOver

Tijdens mijn bezoek aan de Gertrudisschool zijn er ook foto’s gemaakt, leuk! Hieronder enkele foto’s:

Ook in januari heb ik een tafeltennisclinic gegeven. Deze activiteit vond ditmaal niet op een basisschool plaats, maar aan de Keizersgracht in Amsterdam en wel op de zolder van Club Karlsson! “Club wat?” Club Karlsson, een ‘centrum voor tegencultuur’! Ik verzin dit niet: meer hierover hier. Op deze zolder wordt door een groep van ongeveer 15 tafeltennisvrienden op de dinsdagavond een balletje geslagen, in een stemmige, creatief ingerichte soort woonkamer, met luie banken, kasten en een (goed functionerende) radio

Verder heb ik in februari ook weer een demonstratie gegeven, op het jaarlijkse Sportgala in De Bilt. Wederom met m’n ‘vaste’ demo-partner Mark van Werkhoven. Mark en ik hebben bij VTV elkaar leren kennen en soms tegen elkaar getraind. Ook was Mark soms aanwezig bij de wedstrijden van m’n team in de VTV-tijd en bezocht ik soms thuiswedstrijd van team 1, waar Mark in speelde. Sinds onze eerste demonstratie – beelden zijn nog te zien op http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1170348 - geven we zo nu en dan demonstraties, op verschillende sport- en/of bedrijfsdagen. Men kan een demonstratie of clinic aanvragen, meer informatie hierover hier.

Van deze laatste twee activiteiten is ongeveer de helft van de opbrengst overgemaakt aan Spieren voor Spieren.

De school die ik afelopen woensdag bezocht heb, was de Marcusschool in de wijk Overvecht in Utrecht. De groep waar ik m’n praatje en clinic heb gegeven, was groep 7 waar ongeveer 27/28 kinderen in zaten. Dit was een heel diverse groep met kinderen van veel verschillende culturen. Een drukke, maar erg gezellige en enthousiaste groep! Na het gedeelte over gezonde voeding en voldoende bewegen begon ik over m’n topsporttijd: “Als iemand van jullie vragen heeft, dan kan iedereen die op elk moment stellen.” Hup! Meteen dik 20 vingers de lucht in Leuk! De kinderen hadden heel veel vragen en het was meteen interactief. Veel vragen over mijn tijd op school (basisschool en middelbare school), over tafeltennis en over mijn spierziekte. Maar ook vragen over welke tegenstanders ik had, wie m’n tegenstander in de wedstrijd om het Paralympisch brons was, wat mijn top 3 van beste wedstrijden was, wat mijn slechtste wedstrijd was, in welke landen ik allemaal geweest ben, of ik prinses Maxima gezien heb, of ik ook in Utrecht woon, of mijn vrienden ook een handicap hebben, of ik nog andere sporten gedaan heb, hoe mensen op mijn handicap reageren, hoeveel medailles en bekers ik gewonnen heb, wat ik in mijn vrije tijd doe, etcetera. Ook heb ik nog wat filmpjes laten zien: van een trainingssessie met de Chinese trainer als voorbereiding op de Paralympische Spelen in Beijing 2008 en van de wedstrijd om de bronzen medaille op de Paralympische Spelen in Beijing 2008.
Na deze filmpjes hebben we nog getafeltennist. Er was geen echte tafeltennistafel voorradig, maar met twee grote tafels in de klas en een netje van mijn tafeltennisvereniging (http://www.otio-bunnik.nl) was het toch prima mogelijk om alle kinderen een paar ballen met me te laten tafeltennissen. Ik vond het opvallend om te zien dat veel kinderen al een beetje een leuke forehand-slag hadden en de bal lang en goed op tafel konden houden! Waarschijnlijk hebben velen van hen het al vaker gedaan.
Daarna was het half 1 en was de schooldag afgelopen.

Wellicht dat deze kinderen door het bezoek gestimuleerd worden om te gaan (of blijven) sporten. Het was in elk geval een erg gezellige klas!

—

Door ‘U in de wijk’ (Overvecht) is er een filmpje gemaakt van dit scholenbezoek  Dit is te bekijken via de volgende link: http://www.uindewijk.nl/overvecht/artikel/1372

Mijn naam is Nico Blok en ik ben voormalig Paralympisch tafeltennisser. Bij mijn geboorte werd al snel een onbekende spierziekte geconstateerd. Volgens ‘de medici’ zou ik nooit kunnen lopen en waarschijnlijk ook niet kunnen praten. Mede door dit ‘anders zijn’ dacht men dat ik ook niet slim zou worden. Het liep anders, en het lukte me zelfs om topsporter te worden. Op de Paralympische Spelen in China in 2008 won ik een bronzen medaille in de singles, in m’n laatste wedstrijd uit m’n topsportcarrière. Daarna ben ik onder andere bij Pauw & Witteman geweest en won ik in 2009 de Kleuren Award, een award van Eenheid Is Kracht voor de kleurrijkste bekende Nederlander. Tijdens de uitreiking hiervan ontmoette ik Jesse Jackson. Dat vond ik erg bijzonder!
Momenteel werk ik als projectleider bij Kennis- en InnovatieCentrum CrossOver, waar ik me bezighoud met arbeidsparticipatie van jongeren met een handicap en de inrichting van de (toekomstige) arbeidsmarkt, en de hiervoor benodigde cultuuromslag. Ook ben ik onder andere ambassadeur van stichting Spieren Voor Spieren en van de Week van de Chronisch Zieken 2011, “Jong en je wilt…” en ben ik blogger voor Hoe?Zo! Communicatie. Tot slot geef ik op aanvraag tafeltennisclinics en voorlichting op (basis)scholen en op dagen (bedrijfsdagen en sportdagen).

Kernvragen:

1 Wat is jouw levensmotto?
Ik heb er eigenlijk drie:
• Als je iets wilt en je gelooft in jezelf, dan kun je het bereiken.
• Je mag er zijn, met al je mogelijkheden en al je beperkingen.
• Ik hoop dat ik in mijn hart altijd een stukje kind blijf.

2 Door welke mensen wordt jij geïnspireerd?
Als mens ben ik onder andere erg geïnspireerd door Mahatma Gandhi. Als sporter ben ik dat onder andere door Bettine Vriesekoop (een voorloper op gebied van vrouwentopsport).
Globaal gezegd word ik vooral geïnspireerd door mensen die durven te roeien tegen de stroom. En door mensen die niet meegaan in de huidige trend van de maakbare samenleving tot de laatste snik, lege ‘carrière building’, consumentisme, de ‘ik-B.V.’ en platte korte-termijn-winst, maar mensen die onder de aandacht durven te brengen dat we ons meer moeten richten op andere, diepere en mijns inziens waardevollere zaken. Dat elk mens telt, omgang met elkaar, duurzaamheid, verder kijken over jaren heen, en letterlijk “samen leven”. Niet over mensen heen beslissen, bepalen en regeren, maar met en door mensen gezamenlijk. Niet alleen om polarisatie tegen te gaan, en om tolerant te blijven jegens diegenen die niet mee kunnen in het huidige circus en haar hectiek, maar ook omdat we maar één wereld hebben en we deze zo goed mogelijk moeten doorgeven aan de generaties na ons. Ik vind dat dit ontzettend onderbelicht blijft en dat er nagenoeg alleen oog is voor ‘succes’ en ‘productiviteit’. Waar gaat het nou echt om in het leven? Als je van mensen die hele lege plastic riedel en de ‘status’ eraf haalt, dan houd je de echte mens over.

3 Hoe inspireer jij mensen?
Ha! Wat een vraag zeg. Op gebied van sport en ‘leven’ probeer ik mensen te beïnvloeden door mijn positivisme en door mijn dwarsheid, een stukje ‘schuren’ zeg maar: ik zeg echt, en dat meen ik serieus, dat ik trots ben op mijn handicap. Dat snapt natuurlijk niemand. Een handicap is toch een negatief iets? Wat een bullshit! Natuurlijk heeft m’n handicap mindere kanten, maar veel meer positieve kanten! Mijn handicap heeft mijn persoonlijkheid beïnvloed, mij gemaakt tot wie ik ben omdat het onderdeel is van mijn ‘zijn’, heeft mij richting tafeltennis gebracht en daardoor ook richting topsport. De weg naar topsport is een weg van nagenoeg één-en-al toevalligheid geweest! Zonder mijn handicap was ik waarschijnlijk een leuke recreatieve tennisser geweest, maar geen topsporter. En daarmee ook nooit een ‘voorbeeld’!
Op gebied van een ‘cultuuromslag’ over werk, participatie, en vooral het denken over mensen met een handicap benadruk ik dat iedereen beperkingen heeft. In onze machistische samenleving denken we helaas dat mensen met een handicap meer beperkingen hebben dan mensen zonder handicap. ‘We’ blijven ‘ze’ maar ‘gehandicapten’ noemen. Dingen. Geen mensen. Je hebt mannentoiletten, vrouwentoiletten en ‘gehandicaptentoiletten’, denk maar. Ik probeer mensen voortdurend een spiegel voor te houden: is het wel zo logisch dat we zo denken? Wat is ‘normaal’ eigenlijk? Ben jij zo normaal? Denk jij dat je geen beperking hebt? We hebben allemaal talenten en vaardigheden. Iedereen heeft beperkingen en ook mogelijkheden, om mee te kunnen doen. ‘Anders zijn’ zou niet gezien moeten worden als ‘minder’: ‘anders zijn’ is goed! We zijn allemaal anders! En we hebben elkaar allemaal nodig.

4 Waartoe wil jij mensen inspireren?
Ik hoop dat als ik er niet meer ben, dat mensen dan ‘gewoner’ denken over mensen met een handicap. Of beter nog: dat mensen met een handicap ‘gewoon’ zijn en de samenleving inclusiever geworden is. Geen rare regelingen meer die mensen per definitie wegzetten als ‘anders’. Minder kinderen met een handicap die volgens ‘het systeem’ per definitie naar ‘speciaal onderwijs’ moeten. Dat we niet alleen maar blijven lullen van “niet denken in beperkingen maar in mogelijkheden en blablabla”, maar dat we dat ook echt DOEN! En dat begint al op dag 1, als kinderen geboren worden.

5 Wat wil je nog in je leven bereiken of doen?
Poeh, eigenlijk nog heel veel, maar ik kan altijd erg moeilijk kiezen. Ik zit momenteel in een fase dat ik aan het overdenken ben of ik wil gaan promoveren. Een aantal mensen hebben gezegd dat dit goed bij mij past. Nu (augustus) heb ik een maand vakantie en zal ik eens rustig gaan nadenken hierover, vooral over de opstartfase.
Het lijkt me ook heel leuk als ik een soort van eigen bedrijfje-achtig iets kan opstarten in het verzorgen van demonstraties en clinics van tafeltennis en het geven van voorlichting over mijn spierziekte. Nu doe ik dit slechts op aanvraag en ben ik mezelf nog niet heel erg aan het ‘aanbieden’, maar dit lijkt me wel heel leuk. Omdat ik op deze manier hopelijk kinderen en volwassenen kan stimuleren om ‘anders’ te denken en ‘anders’ te handelen.

De vierde editie van de Spinning voor Spieren marathon heeft een bedrag van € 344.000 opgeleverd voor wetenschappelijk onderzoek naar spierziekten. Namens 20.000 kinderen met een spierziekte namen ambassadeurs Louis van Gaal en voormalig paralympisch sporter Nico Blok in het Frans Otten Stadion in Amsterdam de cheque in ontvangst. Aan de spinningmarathon namen hockey international Naomi van As , voormalig K1-vechter Ernesto Hoost en vele andere bekende topsporters deel. “Het is geweldig dat zoveel mensen zich ieder jaar inzetten voor kinderen met een spierziekte”, aldus Van Gaal. “ Ook Stichting Spieren voor Spieren is bijzonder tevreden met het resultaat. “De opbrengst en de aandacht voor spierziekten helpt de stichting enorm om onderzoek naar spierziekten te financieren. Daar is veel geld voor nodig”, zegt Joost Wijnhoud, directeur van Stichting Spieren voor Spieren. In het Frans Otten Stadion stonden 160 spinningfietsen opgesteld voor bedrijventeams en individuele spinners. Aangezien er acht uur gepresteerd moest worden, was het aantal deelnemers een veelvoud van het aantal fietsen. De marathon kende een spectaculaire start met voormalig topjudoka en DJ Dennis van der Geest . De voormalige wereldkampioen zorgde samen met saxofonist Saxo Joe voor een vliegende start. De deelnemers kregen tijdens hun inspanningen gezelschap van tal van prominenten. Zo stonden de hockeyspeelsters Sabine Mol, Maartje Paumen, Maartje Goderie, Joyce Sombroek, Kim Lammers, Willemijn Bos en Kim Lammers, volleybalcoryfee Peter Blangé, korfbalinternationals Roxanna Detering en Marjolijn Kroon op het podium. Mentale ondersteuning was er ook van Ernesto Hoost. De opbrengst zal, naast wetenschappelijk onderzoek en leuke evenementen voor de kinderen, worden besteed aan het nieuwe Spieren voor Spieren Expertisecentrum in Utrecht op gebied van spierziekte SMA. De spierziekte SMA is een van de meest voorkomende oorzaken van sterfte op kinderleeftijd.

Bekendmaking bedrag door Louis en Truus van Gaal, Joost Wijnhoud en Nico.
Fotograaf: Michiel Fokkema

Zo ben ik zelf op bezoek geweest bij de Jenaplanschool in de wijk Wittevrouwen in Utrecht. Ik heb verteld over mijn topsportcarrière, de Olympische en Paralympische Spelen, mijn handicap, gezonde voeding en het belang van bewegen & sport in het algemeen. Het was heel erg leuk om te doen

Onderstaand bericht stond op de site van de VSU, http://www.utrechttopsport.nl/content/newsContent.asp?pid=3797&cid=19

Topper Nico Blok bezocht de basisschool Jenapaplan Wittevrouwen 25-11-2010

Nico Blok, winnaar van o.a. de bronzen medaille op de Paralympische Spelen in 2008, bezocht afgelopen maandag de school in het kader van ‘Utrechtse toppers bij jou op school’. Voor de presentatie stond drie kwartier ingepland, maar na ruim een uur waren de kinderen nog niet uitgevraagd.

De presentatie van Nico Blok over zijn spierziekte en topsport was zeer interessant. Hoe kan het dat iemand, die niet sterk lijkt, toch 20 uur in de week kan trainen? Dat Nico Blok er hard voor heeft moeten knokken om de wereldtop te bereiken, werd de kids van de Jenplanschool Wittevrouwen snel duidelijk. Weinig afspreken met vrienden, zeer gezond leven en geen één training afzeggen omdat je geen zin hebt, zijn een paar voorbeelden van de discipline die je als topsporter om moet kunnen brengen.

De beelden van de Paralympische Spelen in Beijing zorgden voor nog meer vragen: ‘Was het niet spanend om voor 7000 Chinezen te spelen die alleen maar voor de tegenstander klapten?’ en ‘Werd je na de Beijing herkend op straat?’ zijn slecht twee van de 131 vragen. Doordat de presentatie in de klas iets langer duurde dan gepland was er iets minder tijd voor de clinic. Toch kreeg iedereen de kans om het even op te nemen tegen Nico Blok.

]]> http://www.nicoblok.nl/344/feed/ 0 http://www.nicoblok.nl/met-allochtonen-in-overvecht-in-gesprek-2/ http://www.nicoblok.nl/met-allochtonen-in-overvecht-in-gesprek-2/#comments Mon, 29 Mar 2010 22:10:30 +0000 Nico http://www.nicoblok.nl/?p=319 Zo af en toe zal ik misschien weer eens een blog schrijven, als ik iets meemaakte dat ik bijzonder vond Zoals vanavond.

Overvecht, een Utrechtse wijk. Een gewone maandagavond. De vergadering van de bestuurscommissie van CNV Jongeren is net afgelopen. We zeggen elkaar gedag en lopen naar buiten. Ik loop naar mijn auto, die net om de hoek van het CNV-gebouw geparkeerd is. Het is nog de enige auto op het eerste deel van de parkeerplaats. Er staan minimaal tien jongens. Marokkaanse jongens. De jongste is een jaar of 14, schat ik. De oudste een jaar of 20. Eéntje leunt gemakkelijk tegen m’n auto. Ik open m’n autodeur met de afstandsbediening. ‘Mag ik m’n auto in, jongens?’ De jongen die tegen m’n auto leunde, is verrast door de nieuwe passant, maar maakt meteen plaats.
  Een andere jongen maakt een grap: ‘Mag ik een eindje rijden, meneer?’
  Ik kaats terug en vraag of hij wel achttien is. ‘En heb je wel een rijbewijs?’ Hij laat meteen zijn identiteitsbewijs zien. ‘Is goedgekeurd hoor,’ grap ik.
  ‘Ja?!’ vraagt hij hoopvol.
  ‘Nee nee, toch maar niet. Misschien over een paar jaar.’
  Hij lacht. En dan begint hij te praten.

‘Wat heeft u hier gedaan, meneer?’ Ik antwoord dat ik lid ben van een jongerenvakbond en dat we een vergadering gehad hebben. ‘Gaat die vakbond ook iets voor ons doen? Wij willen graag een veld of een plek, waar we gewoon kunnen staan, weet je. Wij worden altijd weggestuurd.’
  ‘Is dat echt?’ vraag ik.
  ‘Ja, overal. We mogen nergens staan. We moeten overal weg. Maakt niet uit waar, we worden overal weggestuurd door de politie. Maar waar moeten we heen? Waar kunnen we staan praten dan? U kunt een brief schrijven, meneer! Jullie staan in Overvecht en gaan niets doen in Overvecht, dat kan toch niet!’

Een tweede jongen, de oudste, mengt zich in het gesprek: ‘Echt jongen, overal waar we staan, krijgen we politie op ons dak! Het enige wat we doen, is staan! En de politie, die schrijft meteen bonnen, man! Zoveel bonnen!’ Hij zwaait met z’n armen, alsof hij kadootjes strooit. ‘Maar ik heb geen werk, man! Waar moet ik die bonnen van betalen dan?! Ze dwingen me zo om verkeerde dingen te doen, die politie! Werk krijg ik niet man, omdat ik zwart ben!’

Ondertussen zijn er meer Marokkaanse jongeren gekomen. Sommige hangen wat rond, anderen volgen ge-interesseerd het gesprek. Een jongen op een scooter, die ongeveer even oud is als de eerste jongen, vervolgt op rustige toon: ‘Ik zit nog op school, ICT niveau 4. Maar ‘s avonds is hier helemaal niks te doen. Echt niks. Dus hangen we maar, totdat de politie komt. Die komt altijd. Zometeen weer, let maar op.’
  De oudste (en drukste) jongen neemt weer over, nog steeds met luide stem en druk gebarend: ‘En dan die straatcoaches, kent u ze?! Met die groene pakkies! Die doen niks, man! Die kijken alsof we de vijand zijn! En…’ Hij kijkt opeens op. ‘Ja hoor!! Ja hoor! Daar heb je ze, let maar op man, let maar op, ze komen hierheen man! Die teringlijers aan de overkant zullen wel gebeld hebben! En weet u waarom meneer?! Ze denken: “Allemaal Marokkanen en één blanke, ze overvallen die blanke!”, ik zweer je, dat dachten ze!’

Ik draai me om en zie een politie-auto naderen. Langzaam. Heel langzaam. De auto stopt. De agenten stappen uit. Ze richten hun zaklampen. De eerste agent richt zich meteen tot mij. ‘Gaat het goed?’ vraagt hij argwanend.
  ‘Het gaat fantastisch,’ antwoord ik. ‘We staan hier gezellig te praten. Ik heb net een vergadering hier bij CNV gehad.’
  Iets wat de agenten niet verwacht hadden. Dat merken ook de Marokkaanse jongeren. De oudste en drukste steekt meteen van wal. ‘Altijd moeten jullie ons hebben! Waar slaat dat op?! Wij staan hier gewoon te praten, man!’
  De agenten bedaren de jongen, leggen uit dat zij gewoon hun werk doen en dat ze er moeten zijn voor het geval er iets aan de hand is.
  ‘Wij willen gewoon een plek waar we kunnen staan met z’n allen!’ gaat de jongen verhit verder. ‘Wij willen niet altijd weggestuurd worden! Er is hier verder helemaal niks, man! Waarom wordt er niks gebouwd?!
  De agent die mij aansprak, legt de jongen uit dat hij zich tot de wijkgemeente moet richten met hun vraag voor een ontmoetingsplek. Hij verzoekt de jongens om het een beetje rustig te houden. Dan stappen de agenten weer in en rijden weg.

‘Echt, ik zweer je, als die meneer er niet bij was, zou het heel anders gegaan zijn!’ zegt de oudste, tegen niemand in het bijzonder. Nog steeds boos loopt hij heen en weer.
  De jongen op de scooter spreekt me gelaten aan. ‘Nu ziet u zelf hoe het hier gaat, meneer. Zo gaat het altijd. Vanwege onze huidskleur.’
De eerste jongen vult aan: ‘U praat tenminste met ons. Dat doen die agenten en die straatcoaches niet. Die geven meteen een bon.’
  ‘Wonen jullie allemaal hier?’ vraag ik.
  De jongen op de scooter kijkt even opzij, het lijkt alsof hij een hap lucht neemt. ‘Al achttien jaar lang. Ik ben hier geboren! Ik heb hier altijd gewoond. Nu word ik weggejaagd…’

Ik weet wat het is als mensen je veroordelen om hoe je eruit ziet, als je afwijkt van wat ‘normaal’ en ‘gewenst’ is. Ik probeer de jongens een hart onder de riem te steken. ‘Jongens, ik snap dat het heel vervelend is, maar ik heb het door m’n handicap ook niet altijd makkelijk gehad. Ik heb ook te maken gehad met vooroordelen. Toch heb ik wat van m’n leven weten te maken. Ik denk dat jullie dat ook allemaal kunnen, wanneer je positief blijft, ergens helemaal voor gaat en erin gelooft. Het is niet altijd makkelijk, dat was het voor mij ook niet, maar het is wel mogelijk.’ Ze luisteren en knikken. Ik neem afscheid en open de autodeur.
  ‘Schrijft u die brief, meneer?’ vraagt de eerste jongen. Ik beloof het hem. We groeten. Dan rijd ik naar huis.

Ik weet niet of mijn brief veel uitmaakt, maar het is het minste wat ik kan doen.
 

P.S. Een verhaal heeft altijd twee kanten, dat besef ik heel goed. De andere kant van het verhaal ken ik niet, maar ik heb er in elk geval voor gekozen om naar de kant van het verhaal van deze jongens te luisteren. Ik deed het trouwens graag: zij hebben mij ook iets laten zien/ meegegeven.

Ik vind het een heel grote eer om deze Award te mogen ontvangen. Een award van respect, acceptatie, tolerantie, inspiratie en verbinding van verschillende mensen. Een hele mooie en warme waardering voor hoe ik m’n leven zo positief mogelijk probeer in te vullen. Dankjewel, stichting Eenheid is Kracht. Dankjulliewel, mensen die op me gestemd hebben.
Met het in ontvangst nemen van de award, kon ik ook de aandacht vestigen op (jonge) mensen met een handicap: velen van hen willen heel graag werken en velen van hen hebben echt mogelijkheden en vaardigheden om te werken. Alleen is de mening van veel werkgevers over mensen met een handicap nog steeds heel negatief Als nou eens meer werkgevers het gewoon eens zouden proberen! Kijk ook en vooral naar de mogelijkheden van mensen met een handicap, en niet alleen naar de beperkingen! Want iedereen heeft beperkingen… En iedereen heeft ook mogelijkheden!

De hele avond van de Award-show, waar niet alleen de Kleuren Award, maar nog veel meer Awards uitgereikt zijn, was een bijzonder mooie, muzikale en swingende avond, in het teken van respect, acceptatie en diversiteit. Ook de Amerikaanse dominee en mensenrechtenactivist Jesse Jackson was aanwezig, met zijn boodschap van diversiteit en mensenrechten: “the world is diverse, the world is a rainbow”. Hij reikte ook een award uit.
Het muzikale hoogtepunt voor mij was de muzikant uit Mozambique: Neco Novellas. Wat een mooie klank heeft die man! Daar wordt iedereen warm van…

Een andere bijzondere en inspirerende genodigde was Malalai Joya uit Afghanistan. Zij zet zich in tegen het corrupte regime in haar land, met gevaar voor eigen leven. Er zijn perioden, dat zij om de twee dagen naar een nieuw onderkomen moet vluchten, in verband met moordaanslagen op haar leven. Ook komt zij op voor de vrouwenrechten in haar land. Een bewonderswaardige jonge vrouw, vol moed en kracht. Zij kreeg de International Anti Discrimination Award uitgereikt.

Met name de ontmoetingen met Malalai en Jesse Jackson waren heel inspirerend… Zeker ook wat Jesse Jackson zegt over het begrip (dis-)abled: hij spreekt niet over ‘abled’ en ‘disabled’, maar over “diverse-abled”. Omdat iedereen beperkingen heeft en ook iedereen capaciteiten heeft. Prachtig toch?

Als het goed is, komt er over deze bijzondere, mooie en inspirerende avond morgen een stuk op tv. Weer bij de NPS: ‘Dichtbij Nederland’, om 17.30 uur op Nederland 1.
En mocht je dat missen: via www.uitzendinggemist.nl is het vast terug te zien

Erg leuk, en weer een extra ‘dimensie’ in mijn afscheid van de topsport. Ik was al wel 4 (of 5?) keer genomineerd voor deze titel, maar ik was het nog nooit geworden. Nu dan ‘eindelijk’ toch nog. Prachtig en bijzonder om dit te zijn!

Voor wat informatie, zie de site van het Sportgala zelf, van de gemeente Nieuwegein, RTV Utrecht of het AD.