Al weer een tijdje geleden dat ik de digitale pen ter hand genomen heb – althans op m’n eigen site – maar dat betekent niet dat m’n (recreatieve) tafeltennisgebeuren stil ligt. Afgelopen half jaar was het voornamelijk m’n werk waar alle tijd & energie in gingen zitten. In de tijd die ik vrij kon maken, heb ik op twee Utrechtse basisscholen een bezoek (= voorlichting/presentatie & clinic) gegeven. Dit doe ik altijd voor het programma ‘Utrechtse toppers bij jou op school’ van de VSU. Op basisschool De Carrousel heb ik dat in december gedaan voor een combinatiegroep 5 & 6 en op basisschool de Gertrudisschool heb ik dat in maart gedaan voor twee groepen 8 (groep 8a en groep 8b). Beide bezoeken waren weer erg leuk om te doen  Elke school is weer anders en geeft me ook weer een extra indruk van het basisonderwijs in Utrecht.

Tijdens mijn bezoek aan de Gertrudisschool zijn er ook foto’s gemaakt, leuk! Hieronder enkele foto’s:

Ook in januari heb ik een tafeltennisclinic gegeven. Deze activiteit vond ditmaal niet op een basisschool plaats, maar aan de Keizersgracht in Amsterdam en wel op de zolder van Club Karlsson! “Club wat?” Club Karlsson, een ‘centrum voor tegencultuur’! Ik verzin dit niet: meer hierover hier. Op deze zolder wordt door een groep van ongeveer 15 tafeltennisvrienden op de dinsdagavond een balletje geslagen, in een stemmige, creatief ingerichte soort woonkamer, met luie banken, kasten en een (goed functionerende) radio

Verder heb ik in februari ook weer een demonstratie gegeven, op het jaarlijkse Sportgala in De Bilt. Wederom met m’n ‘vaste’ demo-partner Mark van Werkhoven. Mark en ik hebben bij VTV elkaar leren kennen en soms tegen elkaar getraind. Ook was Mark soms aanwezig bij de wedstrijden van m’n team in de VTV-tijd en bezocht ik soms thuiswedstrijd van team 1, waar Mark in speelde. Sinds onze eerste demonstratie – beelden zijn nog te zien op http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1170348 - geven we zo nu en dan demonstraties, op verschillende sport- en/of bedrijfsdagen. Men kan een demonstratie of clinic aanvragen, meer informatie hierover hier.

Van deze laatste twee activiteiten is ongeveer de helft van de opbrengst overgemaakt aan Spieren voor Spieren.

Afgelopen woensdag heb ik wederom een basisschool bezocht in het kader van het project ‘Utrechtse toppers bij jou op school’ (http://www.sportutrecht.nl/content/tpl_general.asp?pid=3136&cid=4 ). In dit project bezoeken (oud-)topsporters een Utrechtse basisschool en geven ze eerst een voorlichting / presentatie over gezonde voeding, voldoende bewegen en hun topsportcarrière. Daarna geeft de topsporter een clinic waarbij de kinderen tegen hem/haar kunnen sporten en ervaren wat zijn/haar sport is.

De school die ik afelopen woensdag bezocht heb, was de Marcusschool in de wijk Overvecht in Utrecht. De groep waar ik m’n praatje en clinic heb gegeven, was groep 7 waar ongeveer 27/28 kinderen in zaten. Dit was een heel diverse groep met kinderen van veel verschillende culturen. Een drukke, maar erg gezellige en enthousiaste groep! Na het gedeelte over gezonde voeding en voldoende bewegen begon ik over m’n topsporttijd: “Als iemand van jullie vragen heeft, dan kan iedereen die op elk moment stellen.” Hup! Meteen dik 20 vingers de lucht in Leuk! De kinderen hadden heel veel vragen en het was meteen interactief. Veel vragen over mijn tijd op school (basisschool en middelbare school), over tafeltennis en over mijn spierziekte. Maar ook vragen over welke tegenstanders ik had, wie m’n tegenstander in de wedstrijd om het Paralympisch brons was, wat mijn top 3 van beste wedstrijden was, wat mijn slechtste wedstrijd was, in welke landen ik allemaal geweest ben, of ik prinses Maxima gezien heb, of ik ook in Utrecht woon, of mijn vrienden ook een handicap hebben, of ik nog andere sporten gedaan heb, hoe mensen op mijn handicap reageren, hoeveel medailles en bekers ik gewonnen heb, wat ik in mijn vrije tijd doe, etcetera. Ook heb ik nog wat filmpjes laten zien: van een trainingssessie met de Chinese trainer als voorbereiding op de Paralympische Spelen in Beijing 2008 en van de wedstrijd om de bronzen medaille op de Paralympische Spelen in Beijing 2008.
Na deze filmpjes hebben we nog getafeltennist. Er was geen echte tafeltennistafel voorradig, maar met twee grote tafels in de klas en een netje van mijn tafeltennisvereniging (http://www.otio-bunnik.nl) was het toch prima mogelijk om alle kinderen een paar ballen met me te laten tafeltennissen. Ik vond het opvallend om te zien dat veel kinderen al een beetje een leuke forehand-slag hadden en de bal lang en goed op tafel konden houden! Waarschijnlijk hebben velen van hen het al vaker gedaan.
Daarna was het half 1 en was de schooldag afgelopen.

Wellicht dat deze kinderen door het bezoek gestimuleerd worden om te gaan (of blijven) sporten. Het was in elk geval een erg gezellige klas!

—

Door ‘U in de wijk’ (Overvecht) is er een filmpje gemaakt van dit scholenbezoek  Dit is te bekijken via de volgende link: http://www.uindewijk.nl/overvecht/artikel/1372

‘Je mag er zijn, met al je mogelijkheden en al je beperkingen.’

Mijn naam is Nico Blok en ik ben voormalig Paralympisch tafeltennisser. Bij mijn geboorte werd al snel een onbekende spierziekte geconstateerd. Volgens ‘de medici’ zou ik nooit kunnen lopen en waarschijnlijk ook niet kunnen praten. Mede door dit ‘anders zijn’ dacht men dat ik ook niet slim zou worden. Het liep anders, en het lukte me zelfs om topsporter te worden. Op de Paralympische Spelen in China in 2008 won ik een bronzen medaille in de singles, in m’n laatste wedstrijd uit m’n topsportcarrière. Daarna ben ik onder andere bij Pauw & Witteman geweest en won ik in 2009 de Kleuren Award, een award van Eenheid Is Kracht voor de kleurrijkste bekende Nederlander. Tijdens de uitreiking hiervan ontmoette ik Jesse Jackson. Dat vond ik erg bijzonder!
Momenteel werk ik als projectleider bij Kennis- en InnovatieCentrum CrossOver, waar ik me bezighoud met arbeidsparticipatie van jongeren met een handicap en de inrichting van de (toekomstige) arbeidsmarkt, en de hiervoor benodigde cultuuromslag. Ook ben ik onder andere ambassadeur van stichting Spieren Voor Spieren en van de Week van de Chronisch Zieken 2011, “Jong en je wilt…” en ben ik blogger voor Hoe?Zo! Communicatie. Tot slot geef ik op aanvraag tafeltennisclinics en voorlichting op (basis)scholen en op dagen (bedrijfsdagen en sportdagen).

Kernvragen:

1 Wat is jouw levensmotto?
Ik heb er eigenlijk drie:
• Als je iets wilt en je gelooft in jezelf, dan kun je het bereiken.
• Je mag er zijn, met al je mogelijkheden en al je beperkingen.
• Ik hoop dat ik in mijn hart altijd een stukje kind blijf.

2 Door welke mensen wordt jij geïnspireerd?
Als mens ben ik onder andere erg geïnspireerd door Mahatma Gandhi. Als sporter ben ik dat onder andere door Bettine Vriesekoop (een voorloper op gebied van vrouwentopsport) en Lance Armstrong (gewoon winnen, ondanks alle vijandigheid van een heel land).
Globaal gezegd word ik vooral geïnspireerd door mensen die durven te roeien tegen de stroom. En door mensen die niet meegaan in de huidige trend van de maakbare samenleving tot de laatste snik, lege ‘carrière building’, consumentisme, de ‘ik-B.V.’ en platte korte-termijn-winst, maar mensen die onder de aandacht durven te brengen dat we ons meer moeten richten op andere, diepere en mijns inziens waardevollere zaken. Dat elk mens telt, omgang met elkaar, duurzaamheid, verder kijken over jaren heen, en letterlijk “samen leven”. Niet over mensen heen beslissen, bepalen en regeren, maar met en door mensen gezamenlijk. Niet alleen om polarisatie tegen te gaan, en om tolerant te blijven jegens diegenen die niet mee kunnen in het huidige circus en haar hectiek, maar ook omdat we maar één wereld hebben en we deze zo goed mogelijk moeten doorgeven aan de generaties na ons. Ik vind dat dit ontzettend onderbelicht blijft en dat er nagenoeg alleen oog is voor ‘succes’ en ‘productiviteit’. Waar gaat het nou echt om in het leven? Als je van mensen die hele lege plastic riedel en de ‘status’ eraf haalt, dan houd je de echte mens over.

3 Hoe inspireer jij mensen?
Ha! Wat een vraag zeg. Op gebied van sport en ‘leven’ probeer ik mensen te beïnvloeden door mijn positivisme en door mijn dwarsheid, een stukje ‘schuren’ zeg maar: ik zeg echt, en dat meen ik serieus, dat ik trots ben op mijn handicap. Dat snapt natuurlijk niemand. Een handicap is toch een negatief iets? Wat een bullshit! Natuurlijk heeft m’n handicap mindere kanten, maar veel meer positieve kanten! Mijn handicap heeft mijn persoonlijkheid beïnvloed, mij gemaakt tot wie ik ben omdat het onderdeel is van mijn ‘zijn’, heeft mij richting tafeltennis gebracht en daardoor ook richting topsport. De weg naar topsport is een weg van nagenoeg één-en-al toevalligheid geweest! Zonder mijn handicap was ik waarschijnlijk een leuke recreatieve tennisser geweest, maar geen topsporter. En daarmee ook nooit een ‘voorbeeld’!
Op gebied van een ‘cultuuromslag’ over werk, participatie, en vooral het denken over mensen met een handicap benadruk ik dat iedereen beperkingen heeft. In onze machistische samenleving denken we helaas dat mensen met een handicap meer beperkingen hebben dan mensen zonder handicap. ‘We’ blijven ‘ze’ maar ‘gehandicapten’ noemen. Dingen. Geen mensen. Je hebt mannentoiletten, vrouwentoiletten en ‘gehandicaptentoiletten’, denk maar. Ik probeer mensen voortdurend een spiegel voor te houden: is het wel zo logisch dat we zo denken? Wat is ‘normaal’ eigenlijk? Ben jij zo normaal? Denk jij dat je geen beperking hebt? We hebben allemaal talenten en vaardigheden. Iedereen heeft beperkingen en ook mogelijkheden, om mee te kunnen doen. ‘Anders zijn’ zou niet gezien moeten worden als ‘minder’: ‘anders zijn’ is goed! We zijn allemaal anders! En we hebben elkaar allemaal nodig.

4 Waartoe wil jij mensen inspireren?
Ik hoop dat als ik er niet meer ben, dat mensen dan ‘gewoner’ denken over mensen met een handicap. Of beter nog: dat mensen met een handicap ‘gewoon’ zijn en de samenleving inclusiever geworden is. Geen rare regelingen meer die mensen per definitie wegzetten als ‘anders’. Minder kinderen met een handicap die volgens ‘het systeem’ per definitie naar ‘speciaal onderwijs’ moeten. Dat we niet alleen maar blijven lullen van “niet denken in beperkingen maar in mogelijkheden en blablabla”, maar dat we dat ook echt DOEN! En dat begint al op dag 1, als kinderen geboren worden.

5 Wat wil je nog in je leven bereiken of doen?
Poeh, eigenlijk nog heel veel, maar ik kan altijd erg moeilijk kiezen. Ik zit momenteel in een fase dat ik aan het overdenken ben of ik wil gaan promoveren. Een aantal mensen hebben gezegd dat dit goed bij mij past. Nu (augustus) heb ik een maand vakantie en zal ik eens rustig gaan nadenken hierover, vooral over de opstartfase.
Het lijkt me ook heel leuk als ik een soort van eigen bedrijfje-achtig iets kan opstarten in het verzorgen van demonstraties en clinics van tafeltennis en het geven van voorlichting over mijn spierziekte. Nu doe ik dit slechts op aanvraag en ben ik mezelf nog niet heel erg aan het ‘aanbieden’, maar dit lijkt me wel heel leuk. Omdat ik op deze manier hopelijk kinderen en volwassenen kan stimuleren om ‘anders’ te denken en ‘anders’ te handelen.

Topsporters fietsen zich in het zweet voor kinderen met spierziekte

De vierde editie van de Spinning voor Spieren marathon heeft een bedrag van € 344.000 opgeleverd voor wetenschappelijk onderzoek naar spierziekten. Namens 20.000 kinderen met een spierziekte namen ambassadeurs Louis van Gaal en voormalig paralympisch sporter Nico Blok in het Frans Otten Stadion in Amsterdam de cheque in ontvangst. Aan de spinningmarathon namen hockey international Naomi van As , voormalig K1-vechter Ernesto Hoost en vele andere bekende topsporters deel. “Het is geweldig dat zoveel mensen zich ieder jaar inzetten voor kinderen met een spierziekte”, aldus Van Gaal. “ Ook Stichting Spieren voor Spieren is bijzonder tevreden met het resultaat. “De opbrengst en de aandacht voor spierziekten helpt de stichting enorm om onderzoek naar spierziekten te financieren. Daar is veel geld voor nodig”, zegt Joost Wijnhoud, directeur van Stichting Spieren voor Spieren. In het Frans Otten Stadion stonden 160 spinningfietsen opgesteld voor bedrijventeams en individuele spinners. Aangezien er acht uur gepresteerd moest worden, was het aantal deelnemers een veelvoud van het aantal fietsen. De marathon kende een spectaculaire start met voormalig topjudoka en DJ Dennis van der Geest . De voormalige wereldkampioen zorgde samen met saxofonist Saxo Joe voor een vliegende start. De deelnemers kregen tijdens hun inspanningen gezelschap van tal van prominenten. Zo stonden de hockeyspeelsters Sabine Mol, Maartje Paumen, Maartje Goderie, Joyce Sombroek, Kim Lammers, Willemijn Bos en Kim Lammers, volleybalcoryfee Peter Blangé, korfbalinternationals Roxanna Detering en Marjolijn Kroon op het podium. Mentale ondersteuning was er ook van Ernesto Hoost. De opbrengst zal, naast wetenschappelijk onderzoek en leuke evenementen voor de kinderen, worden besteed aan het nieuwe Spieren voor Spieren Expertisecentrum in Utrecht op gebied van spierziekte SMA. De spierziekte SMA is een van de meest voorkomende oorzaken van sterfte op kinderleeftijd.

Bekendmaking bedrag door Louis en Truus van Gaal, Joost Wijnhoud en Nico.
Fotograaf: Michiel Fokkema

Zo af en toe zal ik misschien weer eens een blog schrijven, als ik iets meemaakte dat ik bijzonder vond Zoals vanavond.

Overvecht, een Utrechtse wijk. Een gewone maandagavond. De vergadering van de bestuurscommissie van CNV Jongeren is net afgelopen. We zeggen elkaar gedag en lopen naar buiten. Ik loop naar mijn auto, die net om de hoek van het CNV-gebouw geparkeerd is. Het is nog de enige auto op het eerste deel van de parkeerplaats. Er staan minimaal tien jongens. Marokkaanse jongens. De jongste is een jaar of 14, schat ik. De oudste een jaar of 20. Eéntje leunt gemakkelijk tegen m’n auto. Ik open m’n autodeur met de afstandsbediening. ‘Mag ik m’n auto in, jongens?’ De jongen die tegen m’n auto leunde, is verrast door de nieuwe passant, maar maakt meteen plaats.
  Een andere jongen maakt een grap: ‘Mag ik een eindje rijden, meneer?’
  Ik kaats terug en vraag of hij wel achttien is. ‘En heb je wel een rijbewijs?’ Hij laat meteen zijn identiteitsbewijs zien. ‘Is goedgekeurd hoor,’ grap ik.
  ‘Ja?!’ vraagt hij hoopvol.
  ‘Nee nee, toch maar niet. Misschien over een paar jaar.’
  Hij lacht. En dan begint hij te praten.

‘Wat heeft u hier gedaan, meneer?’ Ik antwoord dat ik lid ben van een jongerenvakbond en dat we een vergadering gehad hebben. ‘Gaat die vakbond ook iets voor ons doen? Wij willen graag een veld of een plek, waar we gewoon kunnen staan, weet je. Wij worden altijd weggestuurd.’
  ‘Is dat echt?’ vraag ik.
  ‘Ja, overal. We mogen nergens staan. We moeten overal weg. Maakt niet uit waar, we worden overal weggestuurd door de politie. Maar waar moeten we heen? Waar kunnen we staan praten dan? U kunt een brief schrijven, meneer! Jullie staan in Overvecht en gaan niets doen in Overvecht, dat kan toch niet!’

Een tweede jongen, de oudste, mengt zich in het gesprek: ‘Echt jongen, overal waar we staan, krijgen we politie op ons dak! Het enige wat we doen, is staan! En de politie, die schrijft meteen bonnen, man! Zoveel bonnen!’ Hij zwaait met z’n armen, alsof hij kadootjes strooit. ‘Maar ik heb geen werk, man! Waar moet ik die bonnen van betalen dan?! Ze dwingen me zo om verkeerde dingen te doen, die politie! Werk krijg ik niet man, omdat ik zwart ben!’

Ondertussen zijn er meer Marokkaanse jongeren gekomen. Sommige hangen wat rond, anderen volgen ge-interesseerd het gesprek. Een jongen op een scooter, die ongeveer even oud is als de eerste jongen, vervolgt op rustige toon: ‘Ik zit nog op school, ICT niveau 4. Maar ‘s avonds is hier helemaal niks te doen. Echt niks. Dus hangen we maar, totdat de politie komt. Die komt altijd. Zometeen weer, let maar op.’
  De oudste (en drukste) jongen neemt weer over, nog steeds met luide stem en druk gebarend: ‘En dan die straatcoaches, kent u ze?! Met die groene pakkies! Die doen niks, man! Die kijken alsof we de vijand zijn! En…’ Hij kijkt opeens op. ‘Ja hoor!! Ja hoor! Daar heb je ze, let maar op man, let maar op, ze komen hierheen man! Die teringlijers aan de overkant zullen wel gebeld hebben! En weet u waarom meneer?! Ze denken: “Allemaal Marokkanen en één blanke, ze overvallen die blanke!”, ik zweer je, dat dachten ze!’

Ik draai me om en zie een politie-auto naderen. Langzaam. Heel langzaam. De auto stopt. De agenten stappen uit. Ze richten hun zaklampen. De eerste agent richt zich meteen tot mij. ‘Gaat het goed?’ vraagt hij argwanend.
  ‘Het gaat fantastisch,’ antwoord ik. ‘We staan hier gezellig te praten. Ik heb net een vergadering hier bij CNV gehad.’
  Iets wat de agenten niet verwacht hadden. Dat merken ook de Marokkaanse jongeren. De oudste en drukste steekt meteen van wal. ‘Altijd moeten jullie ons hebben! Waar slaat dat op?! Wij staan hier gewoon te praten, man!’
  De agenten bedaren de jongen, leggen uit dat zij gewoon hun werk doen en dat ze er moeten zijn voor het geval er iets aan de hand is.
  ‘Wij willen gewoon een plek waar we kunnen staan met z’n allen!’ gaat de jongen verhit verder. ‘Wij willen niet altijd weggestuurd worden! Er is hier verder helemaal niks, man! Waarom wordt er niks gebouwd?!
  De agent die mij aansprak, legt de jongen uit dat hij zich tot de wijkgemeente moet richten met hun vraag voor een ontmoetingsplek. Hij verzoekt de jongens om het een beetje rustig te houden. Dan stappen de agenten weer in en rijden weg.

‘Echt, ik zweer je, als die meneer er niet bij was, zou het heel anders gegaan zijn!’ zegt de oudste, tegen niemand in het bijzonder. Nog steeds boos loopt hij heen en weer.
  De jongen op de scooter spreekt me gelaten aan. ‘Nu ziet u zelf hoe het hier gaat, meneer. Zo gaat het altijd. Vanwege onze huidskleur.’
De eerste jongen vult aan: ‘U praat tenminste met ons. Dat doen die agenten en die straatcoaches niet. Die geven meteen een bon.’
  ‘Wonen jullie allemaal hier?’ vraag ik.
  De jongen op de scooter kijkt even opzij, het lijkt alsof hij een hap lucht neemt. ‘Al achttien jaar lang. Ik ben hier geboren! Ik heb hier altijd gewoond. Nu word ik weggejaagd…’

Ik weet wat het is als mensen je veroordelen om hoe je eruit ziet, als je afwijkt van wat ‘normaal’ en ‘gewenst’ is. Ik probeer de jongens een hart onder de riem te steken. ‘Jongens, ik snap dat het heel vervelend is, maar ik heb het door m’n handicap ook niet altijd makkelijk gehad. Ik heb ook te maken gehad met vooroordelen. Toch heb ik wat van m’n leven weten te maken. Ik denk dat jullie dat ook allemaal kunnen, wanneer je positief blijft, ergens helemaal voor gaat en erin gelooft. Het is niet altijd makkelijk, dat was het voor mij ook niet, maar het is wel mogelijk.’ Ze luisteren en knikken. Ik neem afscheid en open de autodeur.
  ‘Schrijft u die brief, meneer?’ vraagt de eerste jongen. Ik beloof het hem. We groeten. Dan rijd ik naar huis.

Ik weet niet of mijn brief veel uitmaakt, maar het is het minste wat ik kan doen.
 

P.S. Een verhaal heeft altijd twee kanten, dat besef ik heel goed. De andere kant van het verhaal ken ik niet, maar ik heb er in elk geval voor gekozen om naar de kant van het verhaal van deze jongens te luisteren. Ik deed het trouwens graag: zij hebben mij ook iets laten zien/ meegegeven.

Op deze late zondagavond nog even een klein berichtje, om te melden dat ik door de jury van de stichting Eenheid is Kracht en door de stemmers verkozen ben tot degene die de Kleuren Award in ontvangst mocht nemen

Ik vind het een heel grote eer om deze Award te mogen ontvangen. Een award van respect, acceptatie, tolerantie, inspiratie en verbinding van verschillende mensen. Een hele mooie en warme waardering voor hoe ik m’n leven zo positief mogelijk probeer in te vullen. Dankjewel, stichting Eenheid is Kracht. Dankjulliewel, mensen die op me gestemd hebben.
Met het in ontvangst nemen van de award, kon ik ook de aandacht vestigen op (jonge) mensen met een handicap: velen van hen willen heel graag werken en velen van hen hebben echt mogelijkheden en vaardigheden om te werken. Alleen is de mening van veel werkgevers over mensen met een handicap nog steeds heel negatief Als nou eens meer werkgevers het gewoon eens zouden proberen! Kijk ook en vooral naar de mogelijkheden van mensen met een handicap, en niet alleen naar de beperkingen! Want iedereen heeft beperkingen… En iedereen heeft ook mogelijkheden!

De hele avond van de Award-show, waar niet alleen de Kleuren Award, maar nog veel meer Awards uitgereikt zijn, was een bijzonder mooie, muzikale en swingende avond, in het teken van respect, acceptatie en diversiteit. Ook de Amerikaanse dominee en mensenrechtenactivist Jesse Jackson was aanwezig, met zijn boodschap van diversiteit en mensenrechten: “the world is diverse, the world is a rainbow”. Hij reikte ook een award uit.
Het muzikale hoogtepunt voor mij was de muzikant uit Mozambique: Neco Novellas. Wat een mooie klank heeft die man! Daar wordt iedereen warm van…

Een andere bijzondere en inspirerende genodigde was Malalai Joya uit Afghanistan. Zij zet zich in tegen het corrupte regime in haar land, met gevaar voor eigen leven. Er zijn perioden, dat zij om de twee dagen naar een nieuw onderkomen moet vluchten, in verband met moordaanslagen op haar leven. Ook komt zij op voor de vrouwenrechten in haar land. Een bewonderswaardige jonge vrouw, vol moed en kracht. Zij kreeg de International Anti Discrimination Award uitgereikt.

Met name de ontmoetingen met Malalai en Jesse Jackson waren heel inspirerend… Zeker ook wat Jesse Jackson zegt over het begrip (dis-)abled: hij spreekt niet over ‘abled’ en ‘disabled’, maar over “diverse-abled”. Omdat iedereen beperkingen heeft en ook iedereen capaciteiten heeft. Prachtig toch?

Als het goed is, komt er over deze bijzondere, mooie en inspirerende avond morgen een stuk op tv. Weer bij de NPS: ‘Dichtbij Nederland’, om 17.30 uur op Nederland 1.
En mocht je dat missen: via www.uitzendinggemist.nl is het vast terug te zien

Een heel kort berichtje, ik ben afgelopen zaterdag verkozen tot Sportman van het Jaar 2008 van Nieuwegein!

Erg leuk, en weer een extra ‘dimensie’ in mijn afscheid van de topsport. Ik was al wel 4 (of 5?) keer genomineerd voor deze titel, maar ik was het nog nooit geworden. Nu dan ‘eindelijk’ toch nog. Prachtig en bijzonder om dit te zijn!

Voor wat informatie, zie de site van het Sportgala zelf, van de gemeente Nieuwegein, RTV Utrecht of het AD.

Een update met twee leuke nieuwtjes!

Allereerst ben ik genomineerd voor een Award! De stichting Eenheid is Kracht organiseert elk jaar hun Awardshow, waarin deze stichting awards uitreikt aan (internationale) personen en landen voor hun inzet en verrichtingen voor gelijkheid, eenheid, respect en verzet tegen discriminatie. Er worden verschillende awards uitgereikt.
Eén daarvan is de Kleuren Award. Dit is “een onderscheiding voor een Bekende Nederlander die kleur geeft aan de samenleving en mensen met elkaar bindt. Omdat gaststad Rotterdam dit jaar is benoemd tot jongerenhoofdstad van Europa, gaat de Kleurenaward dit jaar naar een jongere onder de 30 jaar.”

Voor deze Kleuren Award heeft de nominatie commissie van deze stichting mij genomineerd. Ik vind het een heel grote eer en erg mooi. Ik doe wat ik kan om een (klein) steentje bij te dragen aan gelijke (arbeids-)kansen voor mensen met een handicap, en in het bijzonder Wajongers, maar het is mooi dat het door een nominatie commissie zo gewaardeerd wordt! 

Of ik inderdaad deze Kleuren Award ontvang, hangt mede van de mensen af die stemmen. De uitslag van deze award wordt voor 50% door de jury bepaald, en ook voor 50% door de stemmers. Wil je op mij stemmen? Dat kan door de volgende link aan te klikken: http://www.eenheidiskracht.nl/stemmen.html

Hier kun  je ook de andere genomineerden voor deze award (en ook de genomineerden voor de Actief Burgerschap Award) zien. Mijn mede-genomineerden zijn Tofik Dibi en Jan-Jaap van der Wal
Meer over alle awards is hier te lezen.
Natuurlijk zou ik heel leuk vinden om de Kleuren Award te winnen, en ik hoop dus dat als je dit stukje toch leest, ook even op me stemt Maar ik vind het al heel leuk en een grote eer dat ik uberhaupt bij de genomineerden behoor.

Verder heb ik deze week een bezoekje gebracht aan basisschool De Vlieger in het pittoreske Landhorst. Landhorst is een klein plaatsje met, naar zeggen, zo’n 700 inwoners
Een leerlinge van deze basisschool had namelijk met een landelijke spreekbeurtwedstrijd een prijs gewonnen: een outdoor-tafeltennistafel! Deze leerlinge, Janneke Peeters, had een heel mooie spreekbeurt gehouden over haar tante Femke, die het syndroom van Down heeft. In deze spreekbeurt heeft Janneke op prachtige wijze de boodschap overgebracht dat mensen met een handicap helemaal niet zo ‘anders’ zijn, en ook talenten en vaardigheden hebben, hobby’s, vrienden en levensdoelen. Geweldig dat Janneke dat op deze wijze gedaan heeft.
Deze spreekbeurtwedstrijd was georganiseerd door de Vereniging Gehandicapten Nederland (VGN). De VGN heeft mij benaderd of ik deze outdoor-tafeltennistafel officieel wilde overhandigen. Dat leek mij hartstikke leuk en dat heb ik dus gedaan. Dit gebeurde in de pauze, waarbij Janneke ‘haar’ tafel mocht onthullen, in het bijzijn van alle leerlingen en scholieren, haar ouders, opa’s en oma’s en natuurlijk tante Femke zelf. Uiteraard moesten wij ook even tafeltennissen op de gloednieuwe tafel. Janneke en Femke hebben samen een paar ballen met mij geslagen, zie hieronder de foto.

Daarna ben ik nog in alle klassen geweest. Ik heb veel vragen beantwoord, veel handtekeningen uitgedeeld en ook mijn bronzen medaille van de Paralympische Spelen laten zien.
Het was een heel mooie dag

 Zo! Daar zijn we dan in het nieuwe jaar, 2009 alweer, wat gaat de tijd hard… 2009, het eerste jaar dat ik geen topsporter meer ben. 2009, het jaar dat ik (hopelijk en waarschijnlijk) zal beginnen met ‘echt’ werk: betaald en in een vast dienstverband. 2009, het jaar dat ik (ook hopelijk en ook waarschijnlijk) ga verhuizen. Kortom: het jaar van de start van een nieuw hoofdstuk.

Dat werk, het goede nieuws is, de eerste stapjes zijn gezet. Zo heb ik afgelopen week een goed gesprek gehad met een bemiddelingsbureau dat bemiddelt tussen werkgevers op zoek naar universitair afgestudeerden en die universitair afgestudeerden dus. Dit bureau werft en selecteert voor deze werkgevers de beste kandidaten en voor deze kandidaten zoekt dit bureau de beste functie/werkgever.
Ook heb ik een gesprek gehad met de stichting Spieren voor Spieren. Tijdens het jubileum van de kunstgallerie First Class Art (waarvoor ik een paar maanden geleden een tafeltennisdemonstratie heb gegeven) waarbij de opbrengsten ten goede kwamen aan de stichting Spieren voor Spieren, heb ik met de afgevaardige van deze stichting een babbeltje gemaakt waarbij hij zei dat ik heel goed bij deze stichting zou passen. Uiteraard omdat ik zelf ook een spierziekte heb, maar ook omdat ik nu door de bronzen medaille enige bekendheid heb. En afgelopen week heb ik dus met zijn collega een gesprek gehad. Wellicht dat daar ook iets uit voorkomt.

En hoe ziet mijn leven er verder uit? Op dit moment heb ik een kleine oorontsteking, maar dat is te negeren. Met kerst ben ik bij mijn ouders geweest en met Oud en Nieuw bij vrienden en vriendinnen in Hilvarenbeek. Erg gezellig! Ook de borrel bij m’n ouwe cluppie Otio was heel gezellig
Nu ben ik nog lichamelijk een beetje in struggle om mijn levensmanier wat betreft ‘bedtrijd’ aan te passen (eerder naar bed en eerder op.. dit vergt nog wat oefening..). Dat doe ik ook een beetje uit noodzaak: ergens is er een buur (of boven me, of naast me) die het nodig vindt om elke ochtend tussen 7 en 8 uur de muziek (met flinke bas) hard genoeg aan te zetten. Met ‘hard genoeg’ bedoel ik dan, dat ik er wakker van word. Uiteraard is dit niet expres, denk ik.. Maar dan aan mij de taak om hier een beetje op in te spelen, en dat moet toch ook sowieso als ik echt een regelmatige baan heb.

Die heb ik nu dus nog niet, maar zoals al gememoreerd, ik werk al wel op freelance basis voor www.tafeltennis.nu en www.jeugdtafeltennis.nu . Ik heb al enkele stukjes/columns geschreven, al verslag gedaan van een promotiewedstrijd en al wat spelers geinterviewd. Tot eind januari heb ik in elk geval nog een paar klussen voor deze sites te doen. Zo is er komend weekend de Afdelingskampioenschappen in de regio Midden (Utrecht en wat omstreken) en eind januari de Europese Jeugd Top-10 waar ook enkele Nederlandse spelers en speelsters aan meedoen. Van dit soort evenementen doe ik verslag en zal ik diverse spelers/speelsters interviewen. Dit is echt heel leuk om te doen!

Daarnaast nog drie heel leuke dingen om te melden :
1) Kelly van Zon en ik zijn beiden benoemd tot Lid van Verdienste van de Nederlandse TafelTennisBond. Dit gebeurde tijdens de NTTB Masters (voor mensen zonder handicap) eind december. Een grote eer!
2) Afgelopen 29 december 2008 was bij de NOS de terugblik op de Paralympische Spelen te zien. Voor deze terugblik zijn er een aantal Paralympische sporters geinterviewd. Eén van hen ben ik. Het is een prachtige uitzending geworden. Voor degenen die de uitzending gemist hebben: op internet is deze te zien, de link is: http://player.omroep.nl/?aflID=8538830
3) Zowel in Utrecht als in Nieuwegein ben ik genomineerd/kandidaat gesteld voor Sportman van het Jaar! Ook een grote eer en ook erg leuk   Het zou helemaal geweldig zijn als ik ergens ook echt tot Sportman van het Jaar verkozen wordt, maar dat ik in elk geval bij de kandidaten zit, is natuurlijk al fantastisch.

 
Tot zover!
bye,
Nico